Αρθρογραφία


Ο Δήμος μας μεταξύ ουτοπίας και δυστοπίας

Βολίκας Γιώργος | 29/09/2020

Ο Δήμος μας μεταξύ ουτοπίας και δυστοπίας

Γράφει ο Γιώργος Βολίκας

Αντιδήμαρχος Τεχνικών Υπηρεσιών και ΄Εργων Νέας Σμύρνης

 Με τον όρο ουτοπία ο More περιέγραφε έναν ιδανικό τόπο και τρόπο πολιτικής συμβίωσης, ένα απομονωμένο νησί με τέλειο κοινωνικό, πολιτικό και νομικό σύστημα.

 Έκτοτε, η λέξη χρησιμοποιήθηκε τόσο στην πολιτική φιλοσοφία για να
 περιγράψει τις προσπάθειες για τη δημιουργία μιας ιδανικής ανθρώπινης συμβίωσης, όσο και στη λογοτεχνία για να περιγράψει φανταστικούς τέλειους κόσμους (ευ-τοπίες).
 Με την αρχή του δυισμού της φιλοσοφίας υπάρχει για κάθε έννοια, ως γνωστόν, πάντα το αντίθετο. Έτσι, ταυτόχρονα και στις κοινωνίες υπάρχουν και οι εντελώς αντίθετες από τις ουτοπικές κοινωνίες, οι κοινωνίες με προβλήματα κάθε
είδους, οι απάνθρωπες θα λέγαμε, που ονομάζονται δυσ-τοπίες.
 Η εποχή μας, ενώ βρισκόταν απασχολημένη με την αποκωδικοποίηση των δομών του εγκεφάλου και του γενετικού μας κώδικα χάρις στην βιοτεχνολογία και την τεχνητή νοημοσύνη, ενώ τα έξυπνα κινητά μας κόντευαν να μας μάθουν καλυτέρα από ότι εμείς... με  ́Οτι αυτά συνεπάγονται...ήλθε ο περίφημος κορωνο_ιός.
 Η πρωτοφανής και αιφνίδια υγειονομική κρίση της πανδημίας του Covid-19, το διαπιστώνουμε όλοι, προκαλεί ανυπολόγιστες αρνητικές συνέπειες σε πολλούς τομείς, τόσο σε πολιτικό, όσο και σε κοινωνικό και οικονομικό πλαίσιο αναφοράς.
 Αναστατώθηκε η ανθρώπινη κοινωνία. Ζούμε συνθήκες συγκλονιστικές, που παρομοιάζονται με καταστάσεις συγκλονιστικές του παρελθόντος, όπως αυτή της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης του 1919 (το γνωστό Κραχ στο
 Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης), αλλά και συνθήκες στις οποίες επαναπροσδιορίζεται ο διαχωρισμός, έστω και πρόσκαιρα, της δημόσιας και της ιδιωτικής σφαίρας, ενώ ταυτόχρονα υπό την επίκληση της προστασίας του δημοσίου
 συμφέροντος εφαρμόζονται πρωτοφανή μέτρα, ακόμα και
 περιορισμοί στην άσκηση θεμελιωδών δικαιωμάτων (όπως της ελεύθερης κυκλοφορίας των πολιτών) εντός βέβαια, τουλάχιστον για την χώρα μας, του συνταγματικού πλαισίου.
 Όμως, αν παρατηρήσουμε πιό προσεκτικά, θα δούμε παραφωνίες στην ισορροπία μεταξύ συνταγματικών  περιορισμών και ατομικών ελευθεριών να παρατηρούνται σε μερικές χώρες όπου εμφανίζεται τάση διασταλτικής ερμηνείας των περιορισμών και των αυταρχικών συμπεριφορών.
 Η έννοια της ατομικής ευθύνης από την άλλη πλευρά, σε μία σύγχρονη φιλελεύθερη δημοκρατία, προβάλλεται ως αναντίρρητη αναγκαιότητα.

Η επίδειξη εκ μέρους των πολιτών της κοινωνικής τους συμπεριφοράς και «συνευθύνης», της αναγνώρισης του δικού τους ρόλου, σε ένα πρωτόγνωρο καθεστώς ελέγχων και περιορισμών έγινε αναγκαία, περισσότερο από ποτέ άλλοτε.
 Η αλυσίδα των δεσμών και των αλληλεπιδράσεων μεταξύ των μελών μίας κοινωνίας, μίας κοινότητας, μίας αδελφότητας, είναι ευάλωτη έναντι στην όποια ατομική ανευθυνότητα, στην όποια αποποίηση ατομικού ρόλου. Η ανάγκη της κοινωνικής αποστασιοποίησης, ακόμη και της απλής χειραψίας, έχει και δημιουργεί πρωτόγνωρες συνέπειες για κάθε είδους κοινωνική συναναστροφή, εκδήλωση και οργάνωση.
 Υπό αυτές τις συνθήκες, τόσο οι πολίτες όσο και πολύ περισσότερο το Δημοτικό Συμβούλιο θα πρέπει να αυξήσει τα επίπεδα υπευθυνότητας, ξεπερνώντας και παραμερίζοντας παραταξιακά συμφέροντα και προσωπικούς εγωισμούς, εμπάθειες και προκαταλήψεις.

Αυτά ακόμη περισσότερο σε μια περίοδο που το κράτος εκχωρεί μεταβιβάζει και παραχωρεί ολοένα και περισσότερες ευθύνες και εξουσίες στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Εκεί υπεισέρχεται και η ατομική ευθύνη τόσο αυτών που επιλέγουν αρχές και υπευθύνους, όσο και αυτών που αναλαμβάνουν υποχρεώσεις.
 Σωστές επιλογές από την άλλη μεριά πολιτών και Δημοτικών Αρχών καθιστούν ανέφικτο οι μεν να υπόσχονται και οι δε να ζητούν πράγματα που δεν γίνονται.

 Με σύνεση, ψυχραιμία, ηρεμία και σωστές επιλογές, τα δύσκολα θα περάσουν και θα μπορέσουμε να βγούμε αλώβητοι από τις κακοτοπιές της περιόδου



Σχόλια

comments powered by Disqus

Διαβάστε επίσης από αυτόν το Συντάκτη: