Αρθρογραφία


Εκκλησία – Κράτος: Ο Γιάννης Φοβάται Το Θεριό

Στεργίου Άννα | 24/11/2018

Της Άννας Στεργίου
(annastergiou11@yahoo.com)

Μοιάζει περίεργο κι όμως η Ελλάδα, που γέννησε το δημοκρατικό  πολίτευμα, που έφτιαξε ένα δικό της μοντέλο διακυβέρνησης, εντελώς διαφορετικό απ΄ αυτό της μοναρχίας ή της αριστοκρατίας1` η χώρα που άνοιξε το δρόμο του ορθολογισμού, να μην μπορεί να συνεννοηθεί για το ζήτημα της εκκλησιαστικής περιουσίας και του χωρισμού κράτους – πολιτείας, αποδίδοντας τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ (κατά Ματθαίον κβ’:21).
Προτού σκάσει η είδηση περί συμφωνίας  Τσίπρα –Ιερώνυμου άκουσα κατά λάθος στο δημοτικό που πηγαίνει ο γιος μου, μια μαμά, καθόλα μοντέρνα σ΄ εμφάνιση, ν΄ αναρωτιέται, γιατί είναι μειωμένες οι ώρες των θρησκευτικών στο δημοτικό. Απ ΄ όλα δηλαδή όσα συμβαίνουν στο ελληνικό σχολείο και το Πανεπιστήμιο, που θέλουν πολλή δουλειά, χρήματα, εξοπλισμό, προσωπικό, για να φτάσουν στο επίπεδο των ξένων καλών ιδρυμάτων,  την ένοιαξαν οι ώρες των θρησκευτικών, τη στιγμή, που ακριβώς δίπλα στα κάγκελα κρέμονταν ολόγυρα, αφίσες του κατηχητικού!
Ο πολιτικός γάμος πέρασε από 40 κύματα, τον καιρό που ψηφιζόταν η διαδικασία της άμβλωσης, γινόταν ο κακός χαμός `με το θρήσκευμα στις ταυτότητες, ξεσηκώθηκαν 3 εκατομμύρια άτομα και κόντεψε να πέσει η τότε κυβέρνηση, η καύση των νεκρών είναι μεσοβέζικη  μέχρι σήμερα, υπήρχε πρόβλημα στη σύναψη ακόμη και ιδιωτικών συμφωνητικών με ομόφυλα ζευγάρια.
Hello! Δεν πέθανε η εκκλησία γιατί υπάρχει ο πολιτικός γάμος, δεν χάθηκε το θρήσκευμα γιατί υπάρχουν ομοφυλόφιλοι, που το δηλώνουν, δεν πάψαμε να είμαστε χριστιανοί ορθόδοξοι ως λαός γιατί έφυγε το θρήσκευμα από τις ταυτότητες, δεν θα πάθουμε τίποτα, αν μαζί με τα νεκροταφεία υπάρχουν και κάποιοι, που θέλουν να πεταχτούν οι στάχτες τους στο Αιγαίο.
Ούτε η εκκλησία ούτε το κράτος έχει να φοβάται τίποτα. Εκατοντάδες άνθρωποι τρέχουν μόλις δουν την Αγία Ζώνη, ο κακός χαμός γίνεται, μόλις σχολιάσει κάποιος κάτι εναντίον του γέροντα Παϊσίου, και κάποιοι επιτήδειοι,  έχουν θησαυρίσει από τα δάση, τιμίου ξύλου.  Κι αν γίνει συνταγματική αναθεώρηση μπορεί να δούμε κι εκκλησιαστικό πανεπιστήμιο, αν επιτραπούν τα μη κερδοσκοπικά  πανεπιστημιακά ιδρύματα.
 Το παράδοξο είναι πως ενώ όλοι στη χώρα μας κραυγάζουν πως δεν είναι κατάσταση αυτή και πρέπει ν΄ αλλάξει κάτι,  κάνουν επανάσταση, μόλις φανεί στον ορίζοντα, η παραμικρή αλλαγή.
Η Ελλάδα έχει συνδέσει εαυτόν με την Ορθοδοξία εδώ και δυο χιλιετηρίδες.  Επέζησε όταν οι χριστιανοί ήταν υπό διωγμόν. Επέζησε, όταν οι θετικές επιστήμες έγιναν ιδιαίτερα δημοφιλείς.  Η ορθόδοξη  εκκλησία δεν κινδυνεύει, αν δώσει ακίνητα προς αξιοποίηση, ούτε οι πολίτες αν οι παπάδες δεν πληρώνονται απευθείας από τον κρατικό κορβανά ούτε το κράτος αν πάρει 10 χιλιάδες θέσεις εργασίας.
Τούτες τις ημέρες είδα την ταινία του Σμαραγδή, με την ιστορία του Νίκου Καζαντζάκη, ο οποίος ήταν σοσιαλιστής και ουχί κομμουνιστής, όπως η Γαλάτεια.  Ήταν ανατριχιαστικά επίκαιρη. Ο ιερωμένος που πήγε στην κηδεία να τον ψάλει, καταδικάστηκε.
Ο μεγαλύτερος Έλληνας λογοτέχνης όλων των εποχών, ο κορυφαίος γλωσσοπλάστης δεν πήρε το Νόμπελ,  επειδή κάποια χαλασμένα μυαλά τον θεωρούσαν ασεβή. Η εκκλησία δεν διατρέχει κινδύνους από άλλους. Ο μόνος κίνδυνος για την εκκλησία είναι ο κακός εαυτός ορισμένων ιεραρχών. Και αναρωτιέμαι, αν σήμερα ζούσε ο Καζαντζάκης, πόσοι θα είχαν σπεύσει ήδη στα κανάλια, για να τον αφορίσουν.


Σχόλια

comments powered by Disqus

Διαβάστε επίσης από αυτόν το Συντάκτη: