Αρθρογραφία


Αγάπη μόνο… αντί για αδελφοφάδες της δημοσιογραφίας

Στεργίου Άννα | 20/01/2020

                                                                                       Αγάπη μόνο… αντί για αδελφοφάδες της δημοσιογραφίας

Της Άννας Στεργίου

Δημοσιογράφος-Μέλος της ΕΣΗΤΛΣΥΜ

Δυο Ελλάδες, δυο ομάδες, δυο κόμματα, δυο πράσινοι και βένετοι. Ναι, η Ελλάδα είναι στα δυο. Μόνιμα διαιρεμένη, αδελφοφάδες σκοτωμένες, σαν να μην πέρασε μία μέρα, από τότε που οι αρχαίοι ημών πρόγονοι εξοστράκιζαν τους μεν και τους δε, ευλογία και κατάρα της φυλής μας.

Και λίγες είναι οι φωνές αυτές, που λένε τα σύκα -σύκα και τη σκάφη, σκάφη. Που λένε πως το ταξίδι του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν ήταν από τα πετυχημένα. Αυτές, που λένε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν τα κατάφερε στο Μάτι αλλά βρέθηκε με την πλάτη στον τοίχο.

Δημοσιογραφία στρατευμένη και παμπόνηρη. Δημοσιογραφία πυροβολημένη από εκατό πλευρές, αρθρογραφία υπογεγραμμένη, μέσα από κομματικούς σωλήνες. Και άνθρωποι να εξευτελίζονται δημόσια προσπαθώντας να παρουσιάσουν εικόνες Χαβάης, για τη χωματερή Λιοσίων. Υπερφίαλες προσωπικότητες να τις παρουσιάζουν ως «απαραίτητες».  

Δημοσιογραφία, χωρίς αιδώ να εξαρτά την είδηση από το χρώμα του κόμματος, που ανεβοκατεβαίνει. Δημοσιογραφία, που δεν σέβεται τον πεινασμένο, αυτόν, που δεν έχει στον ήλιο μοίρα. Δημοσιογραφία λαϊκίστικη να μην βρίσκει κι ο δυνατός το δίκιό του, όταν έχει, αλλά να είναι ζηλεμένος, απαξιωμένος.

Ελιτίστικη αλλά και δημοσιογραφία της κακομοιριάς και της κουτοπονηριάς δεν ταιριάζει σε τούτο το λαό. Νισάφι πια. Δεν ταιριάζει να βγαίνει ο Άδωνις να μιλάει για τα 200 ευρώ και να μην τον κράζουν κι οι πέτρες` να μιλά για μετανάστες νεκρούς από τα νερά του Ιονίου με το 112 και να μην βγαίνουν και τα τσιμέντα να τον κράξουν. Κι είναι δίπλα εκείνοι που δε βάζουν στη θέση της, την άλλοτε κραταιά κυρία, που μιλούσε για τους «λαθρομετανάστες που λιάζονται». Σκωπτικά μεν αλλά χωρίς δόση αντίληψης ότι για κάποιους είναι αλάτι στην πληγή.  

Δεν είναι κακό ο δημοσιογράφος να έχει πολιτική άποψη. Δεν είναι κακό να έχει πολιτικές θέσεις. Είναι κακό αυτές οι θέσεις να γίνονται ασανσέρ, ανάλογα με το αν είναι πολιτικός της αρεσκείας του, στα πάνω του ή στα κάτω του. Είναι κακό αν σταματήσει την αργία των Τριών Ιεραρχών ο Φίλης, αλλά τέλειο άμα το πει η Κεραμέως. Είναι κακό να λέει η άλλη ενώ είναι εν ενεργεία βουλευτής για τους «μπάτσους, γουρούνια, δολοφόνους» κι οι άλλοι να σωπαίνουν.

Ένα χάος και μία άβυσσος ανάμεσα στην αλήθεια και στη φτιαχτή πραγματικότητα, αυτή, που βαφτίζει το κρέας, ψάρι και το ψάρι λάχανο. Και βέβαια αυτή είναι η δημοσιογραφία που ταιριάζει σε μία χώρα, μη κανονική, που όποιος πει κανονικά τη γνώμη του, χρεώνεται το κόστος της αλήθειας.

Από τα σκονάκια για ερωτήσεις μέχρι τα πραγματικά περιστατικά ένας κόσμος κομμένος και ραμμένος ανάλογα με την κομματική λογική, που μας έφτασε, να μαζεύουμε φαγώσιμα από τα σκουπίδια. Να βλέπουμε  τις ουρές στα νοσοκομεία και να σωπαίνουμε ανάλογα με την κομματική ταυτότητα του επικεφαλής.

Σώνει πια, με τη δημοσιογραφία της μαύρης συμφοράς, που αντί να διδαχτεί μέσα στην κρίση, κλείνει τα μάτια, στη μπόχα. Πάει να βάλει όλα σπυριά, χαλασμένα και μη, στο ίδιο τσουβάλι.

Η ιστορία με το μνημόνιο έδειξε τις πλευρές της ιστορίας. Ποιοι δημοσιογράφοι κράτησαν ό, τι μπορούσαν μέσα σε συνθήκες πενίας, τον εαυτό τους και ποιοι έμειναν στην πλευρά των εχθρών της ιστορίας. Αυτών, που έμειναν άνθρωποι σοβαροί κι αυτών, που έγιναν δουλοπρεπείς και μοιραίοι για θέσεις – κλειδιά.

Η δημοσιογραφία δεν μπορεί να κάνει άλλο τη στρουθοκάμηλο. Κι οι δημοσιογράφοι όσο δεν τηρούν έστω μικρές αποστάσεις ασφαλείας από τα κέντρα εξουσίας κινδυνεύουν να είναι πιο φερέφωνα από τους εργοδότες και κυρίως να είναι σε πόλεμο με την κοινωνία…


Σχόλια

comments powered by Disqus

Διαβάστε επίσης από αυτόν το Συντάκτη: